dark night
สิ่งเดียวที่เราทำเหมือนกันทุกคืน
เวลาจะขึ้นไปนอนในห้องนอนข้างบนบ้าน
คือ ปิดไฟ แล้วเดินขึ้นบันไดไปกับความมืด
มันก็ยังพอมีแสงสว่างบ้างจากไฟริมถนน
ที่ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาดูสลัวๆ
แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้มองเห้นอะไรชัดเจนนัก
หลายครั้งที่เราปิดตาแล้วก้าวขึ้นบันได
เดินไปจนถึงขั้นสุดท้าย แล้วก้าวสุดท้ายที่ถึงเตียงนอน
แรกๆ ก็กลัวว่าจะพลาดพลั้งไปชน หรือเตะโดนอะไรเข้า
หรืออาจจะล้มลงกลางบันได ไม่มีแม้แต่เสียงอะไรให้ได้ยิน
ทุกอย่างมืดและเงียบ
แต่พอครั้งแรกผ่านไปด้วยดี
ครั้งที่สอง สาม.. ก็ตามเรื่อยๆ จนเรานึกไม่ออกแล้ว
ว่าเราเริ่มทำอะไรแบบนี้ ครั้งแรกตอนกี่ขวบ
จนตอนนี้ ใกล้จะ 18 ในอีกไม่กี่เดือน เราก็ยังทำอยู่เลย
มันไม่ได้สนุก หรือเป็นกิจกรรมนันทนาการอะไร
แต่มันเป็นการหาคำตอบให้กับตัวเอง
ว่าถ้าเกิดอยู่มาวันนึง เราเกิดมองอะไรไม่เห็นขึ้นมา
ทุกอย่างมืด ไม่มีแม้แต่แสงไฟสลัวให้พึ่งพา
เราจะกล้าที่จะก้าวเดินไปไหนมั้ย..
อย่างน้อยก็คงเดินในเส้นทาง ที่คุ้นเคยได้อยู่นะ
หากสิ่งที่อยู่รอบข้างไม่มีอะไรเปลี่ยนไป
สิ่งที่มือสัมผัสยังเป็นสิ่งเดิมๆ ก็คงจะพอไปไหว
หวังเป็นอย่างยิ่ง มากกว่าทุกสิ่งทุกอย่าง
ว่าสิ่งที่คิดจะไม่มีวันเกิดขึ้น
ไม่รู้ว่ามันจะดูเด็กไปมั้ย กับที่ทำอะไรแบบนี้
ในระยะทางที่เรานั้นกำลังโตขึ้น
แต่ถึงยังไง คืนนี้..
เราเองก็คงจะทำเหมือนกับทุกๆคืนที่เคยทำมา
ราตรีสวัสดิ์ :)
(± )
#me
